I brawa dla prezydenta za to, że w tym roku nie wyrzucił pieniędzy w błoto, fundując ostrołęczanom i mieszkańcom okolic Ostrołęki taką wątpliwą atrakcję. Już sama nazwa „koncert na stadionie” jest myląca, bo w Ostrołęce – wielu muzyków musiało to zdziwić – koncerty odbywały się za stadionem. Na piachu, który w trakcie koncertu – deszcz w Dni Ostrołęki to pewnik – zamieniał się w błoto.

Przed deszczem nie było się gdzie schować, bo pięć ławek na krzyż pod parasolami było już zawsze szczelnie wypełnionych tymi, którzy pod scenę się pofatygować raczej sił nie mieli. Rozsądnie się zresztą zachowywali bo cały „zastadion” i tak tonął w ciemnościach – a w takich warunkach o kontuzję nietrudno.

To wszystko coraz bardziej przypominało mi siermiężne czasy mojej młodości – schyłku PRL-u. Z tym wyjątkiem, że wtedy na koncertach słuchało się muzyki, której nigdzie indziej usłyszeć się nie dało, a na Dniach Ostrołęki serwowano zazwyczaj produkty co najmniej drugiej świeżości.

Dziś czasy się zmieniły. Letnia oferta kulturalna w polskich miastach jest przebogata. Nie mówię o Warszawie, Krakowie czy Wrocławiu. Ale i dużo mniejsze, z Ostrołęką porównywalne ośrodki, stać na zorganizowanie ciekawych imprez. Można – na przykład raz na pięć lat – zaprosić gwiazdę naprawdę światowego formatu. Można też wypracować formułę festiwalu, którego jeszcze w Polsce nie ma.

Do tego potrzebne są jednak dwie rzeczy: miejsce, w którym taka atrakcyjna impreza mogłaby się odbyć oraz pomysł. Niestety, ani tego ani tego w Ostrołęce nie widzę. Życzyłbym sobie, żeby w Ostrołęce powstał amfiteatr, w którym można by takie imprezy organizować. Ale jeszcze bardziej życzyłbym sobie pomysłu na imprezę, która będzie atrakcyjna dla mieszkańców. Formuła koncertów na stadionie już dawno się wyczerpała i dziś jest domeną imprez z cyklu „Niedziela na wsi”. Nie mówię oczywiście o koncertach na nowoczesnych stadionach, bo to Ostrołęki długo jeszcze dotyczyć nie będzie.

Żegnam się więc z „zastadionowymi” koncertami na Dni Ostrołęki bez żalu. I żałuję, że w ratuszu nie wymyślono niczego zamiast.

„Poseł Arkadiusz Czartoryski (PiS), zamiast uczestniczyć we wczorajszym posiedzeniu Sejmu, przyjechał do Kadzidła, aby zaatakować księdza Adama Bonieckiego” – krzyczy nagłówkiem proplatformiany portal internetowy.

„Na sali znalazła się spora reprezentacja lokalnej PO z szefem ostrołęckich struktur tej partii – Mariuszem Popielarzem – na czele” – wrzeszczy inny, propisowski portal.

(Co akurat niewiele ma z prawdą wspólnego, bo zwolenników i członków PiS było jak na moje oko więcej, nie dziwię się zresztą, bo poseł mobilizował szeregi przed wizytą Bonieckiego w Kadzidle.)

I dalej jazda w komentarzach! I nie trzeba być specjalnie błyskotliwym, żeby rozpoznać, że lwia część tychże komentarzy to twórczość radosna sporej reprezentacji lokalnego PiS i lokalnej PO.

Zaprosić na Kurpie Bonieckiego, to jak dać małpie zegarek – że sparafrazuję znane, niestety nie takie głupie, słowa brytyjskiego premiera.

Ale na bok rozgoryczenie! Fajno, że wójt Łukaszewski zaprosił księdza Bonieckiego. Tak jak fajno, że jakiś czas temu gościł w Ostrołęce ksiądz Isakowicz-Zaleski. Bo generalnie fajno słuchać mądrych ludzi…

No i fajno słuchać fajnej muzyki, co stwierdziwszy udaję się na koncert Raya Manzarka.

A zacietrzewionym elytkom życzę mniej żółci.

Teraz właściciele galerii postanowili rozmawiać z radą miasta przez kancelarię adwokacką. Nic w tym dziwnego. Nie dla wszystkich jednak. Swoje zdziwienie – dla mnie absolutnie kuriozalne – wyraził podczas sesji prezydent Janusz Kotowski. Prezentując przy okazji to, co prezentował już nie raz. Arogancję władzy.

Janusz Kotowski w krótkim komentarzu (jak sam to ujął „głosie w dyskusji”) pozwolił sobie uznać fakt, że ktoś wynajmuje kancelarię prawną do reprezentowania swoich interesów, za próbę nacisku („kilka sformułowań jest próbą wywieranie nacisku”). Nie omieszkał też od razu wyrazić swojej opinii o treści pisma („niektóre argumenty są śmieszne dla mnie”). Obrazić się na przedsiębiorców, że ci śmią wystąpić z pismem do władz („zawsze się można posługiwać kancelariami”). I pogrozić („jeśli ktoś tu się chce z nami bawić to możemy”).

Jednym słowem chamstwo i buta ze Szczecińskich wylazła. No bo jak można wynajmować kancelarię i dochodzić swoich praw?! Owszem miasto może. Bo jak miasto występuje do sądów – jak na przykład w sprawie radnej Ewy Żebrowskiej-Rosak albo w sprawie odszkodowań za drogi należnych mieszkańcom Ostrołęki – to jest to „korzystanie z przewidzianych prawem możliwości”, „wystąpienie przeciw oczywistej niesprawiedliwości” i te de i te pe.

Ale jak obywatel śmie napisać jakieś pismo to są naciski, buta i śmieszne argumenty. Bo trzeba poprosić, poprosić, jeszcze raz poprosić, przeprosić i poczekać. Nie dziwię się, że pani Szczecińska i część radnych po takim wystąpieniu prezydenta wyszła z sali.

Prezydent naszego miasta zwykł był mawiać, że można się pięknie różnić. Jego ostatnie zachowanie wskazuje na to, że owszem różnić się można, ale nie wolno zapominać, kto jest jaśnie oświeconą władzą a kto plebsem.

 Najnowszy ranking „Wspólnoty” jest o tyle ciekawy, że została w nich uwzględniona zdecydowana większość unijnych dofinansowań w, kończącym się powoli, okresie programowania 2007-2013 (w rankingu ujęto zakończone i będące w trakcie raalizacji, projekty – stan na kwiecień 2011 roku). Jest to więc jeden z najbardziej kompletnych rankingów tego typu. „Wspólnota” przeliczyła wartość projektów i dofinansowań na głowę mieszkańca i sporządziła dwa zestawienia – wartość unijnej dotacji per capita i wartość dofinansowanych projektów per capita.

 W obu Ostrołęka wypada fatalnie. Po prostu do naszego miasta środki unijne nie trafiają. Jasne, że nie każde unijne euro jest wydawane z sensem. I nie każda ważna dla miasta czy regionu inwestycja musi być realizowana przy unijnym dofinansowaniu. Dlatego takie rankingi należy traktować z dystansem.

 Z drugiej jednak strony, każde unijne euro to (mniej lub bardziej sensowna) inwestycja. A kiedy różnice w nakładach są liczone w wielokrotnościach – jak choćby w porównaniu Ostrołęki z Suwałkami, gdzie wartość projektów finansowanych z UE jest 10 razy (!) większa niż u nas, możemy już mówić o różnicach cywilizacyjnych.

 Niech zresztą liczby mówią same za siebie. Poniżej przygotowane przez „Wspólnotę” zestawienia w kategorii miast na prawach powiatu.

 Wartość projektów UE (zakończonych i w trakcie realizacji) per capita (stan na IV.2011), w złotych:

1. Sopot 10732,49
2. Przemyśl 6672,53
3. Żory 6294,34
4. Jelenia Góra 5275,72
5. Suwałki 5207,43
6. Nowy Sącz 5113,32
7. Włocławek 4930,16
8. Dąbrowa Górnicza 4578,44
9. Piotrków Trybunalski 4326,46
10. Elbląg 4183,85
11. Krosno 4164,82
12. Jaworzno 4067,59
13. Radom 3948,99
14. Zamość 3947,99
15. Łomża 3669,45
16. Biała Podlaska 3629,28
17. Płock 3409,44
18. Tychy 3069,18
19. Zabrze 2810,36
20. Koszalin 2683,24
21. Gliwice 2627,68
22. Grudziądz 2489,75
23. Leszno 2453,80
24. Częstochowa 2239,46
25. Tarnów 2195,20
26. Bielsko Biała 2120,31
27. Słupsk 2047,32
28. Świnoujście 2004,23
29. Siedlce 1844,53
30. Jastrzębie Zdrój 1838,73
31. Gdynia 1656,94
32. Rybnik 1493,94
33. Sosnowiec 1216,65
34. Skierniewice 1133,56
35. Tarnobrzeg 1093,52
36. Ruda Śląska 1072,29
37. Bytom 1023,86
38. Chełm 936,12
39. Kalisz 823,37
40. Konin 807,11
41. Ostrołęka 535,43
42. Chorzów 518,36
43. Świętochłowice 495,43
44. Legnica 466,73
45. Mysłowice 405,13
46. Siemianowice Śląskie 360,24
47. Piekary Śląskie 207,47

Wartość dotacji UE (projekty zakończone i w trakcie realizacji) per capita (stan na IV.2011), w złotych:

1. Przemyśl 4065,22
2. Sopot 3966,29
3. Żory 3842,55
4. Suwałki 3319,10
5. Nowy Sącz 3150,06
6. Elbląg 2702,85
7. Zamość 2679,40
8. Piotrków Trybunalski 2635,75
9. Jaworzno 2559,14
10. Tychy 2528,31
11. Dąbrowa Górnicza 2482,68
12. Jelenia Góra 2304,39
13. Krosno 2212,44
14. Biała Podlaska 2205,48
15. Włocławek 2167,21
16. Łomża 2055,94
17. Radom 1957,61
18. Zabrze 1818,16
19. Leszno 1749,12
20. Koszalin 1482,36
21. Częstochowa 1465,35
22. Płock 1457,41
23. Grudziądz 1439,00
24. Bielsko Biała 1427,90
25. Siedlce 1405,57
26. Tarnów 1341,09
27. Jastrzębie Zdrój 1180,17
28. Gliwice 1096,54
29. Świnoujście 1092,20
30. Rybnik 1075,80
31. Słupsk 1031,30
32. Gdynia 1002,03
33. Bytom 707,18
34. Sosnowiec 691,32
35. Skierniewice 689,59
36. Chełm 674,92
37. Ruda Śląska 671,07
38. Konin 657,93
39. Tarnobrzeg 545,18
40. Chorzów 450,52
41. Kalisz 398,98
42. Świętochłowice 365,12
43. Ostrołęka 314,18
44. Legnica 299,83
45. Mysłowice 277,97
46. Siemianowice Śląskie 253,38
47. Piekary Śląskie 162,49

 O sprawie pisaliśmy w TO obszernie po poprzedniej sesji rady miasta. Dziś już wiadomo, że przewodniczący rady miasta Dariusz Maciak nie ma zamiaru poddać radnym pod głosowanie projektu uchwały przygotowanej przez prezydenta Janusza Kotowskiego. Jego stanowisko w tej sprawie wydaje się być tak proste i jasne jak zapis statutu miasta: „Na wniosek Prezydenta, Przewodniczący Rady obowiązany jest wprowadzić do porządku obrad najbliższej sesji Rady projekt uchwały, jeżeli wpłynął on do Rady co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem sesji Rady”.

Jak widać jednak prawo prawem a wyrażenie „obowiązany jest” można traktować różnie. Na nic zdały się głosy opozycji podczas ostatniej sesji. Bez nadziei na powodzenie wniosek o wprowadzenie do programu sesji złożonej w radzie przez prezydenta uchwały chciał postawić radny Wojciech Zarzycki.

Na nic było też jego oraz radnych Piotra Antośkiewicza, Wiesława Piaścińskiego i Rafała Dymerskiego przywoływanie wyżej wzmiankowanego zapisu statutu miasta.

Dariusz Maciak oświadczył stanowczo, że żadnego procedowania prezydenckiego projektu uchwały nie będzie. Argumentował, że rada już się w tej kwestii wypowiedziała, projekt odrzucając. Kuriozalne to tłumaczenie, bo przewodniczący (patrz statut) ma obowiązek procedować projekt uchwały złożonej przez prezydenta. I nie powinno go interesować czy prezydent składa go radzie miasta pierwszy, drugi czy czwarty raz.

Myślę, że warto przy tej okazji wskazać na inne jeszcze kurioza dotyczące tej uchwały. Pierwsze to zachowanie samego prezydenta Kotowskiego. Po raz pierwszy od czasu kiedy został prezydentem, popierająca go większość, odrzuciła „jego” projekt uchwały. To swoiste wotum nieufności zupełnie go jednak nie obeszło. I jakoś nie widać, żeby był zainteresowany dalszymi losami projektu uchwały, który po raz kolejny przedłożył radzie. Ot, taka jakaś niezrozumiała obojętność i absolutnie godna pochwały pokora.

Jeszcze śmieszniej wypadł w całym tym zamieszaniu radny Krzysztof Czartoryski. Przypomnę, że to on podczas jednej z wcześniejszych sesji – wprawiając sporą grupę radnych z przewodniczącym na czele w osłupienie – zdecydował swoim głosem, żeby radni zajęli się jednak projektem uchwały przygotowanym przez prezydenta. Trudno mi ocenić, co spowodowało ten szaleńczy krok. Opcje są dwie: albo doznał pomroczności i zapomniał jak miał głosować albo przeczytał statut miasta.

Mniejsza o to. Ważne, że kiedy wniosek żeby projektem się zająć przeszedł i – za sprawą postawy radnego Czartoryskiego – pojawiła się realna groźba, że rada przyjmie uchwałę, w momencie głosowania „niepewnego radnego” już na sali obrad nie było. Jakieś siły (nie wiem czy ciemne, w każdym razie biegłe w arytmetyce) spowodowały, że popierający prezydenta klub PiS z przybudówkami spokojnie zagłosował przeciwko uchwale zgłoszonej przez prezydenta.

Ale, że ten z odejściem jakoś się ociąga, pożegnam jeszcze raz. Zwłaszcza, że jest podwójna okazja. Po pierwsze Sojusz wybrał nowe władze. Szefem SLD w mieście i powiecie został Łukasz Kulik. Po drugie – towarzysz Tadeusz Chabudziński pożegnał się z władzą w partii i towarzyszami w swoim stylu. Czyli waląc prosto w oczy, co miał na sercu i wątrobie.

 Sprawozdanie z działalności na stanowisku szefa SLD w mieście Tadeusz Chabudziński opublikował na stronie internetowej partii. Polecam lekturę. Z prostego powodu. Takie sprawozdanie mógłby napisać szef każdej innej partii w mieście. Wszystkie negatywy przedstawione przez byłego szefa SLD, wnikliwy obserwator lokalnej sceny politycznej, bez trudu mógłby przypisać do innych partii.

 Ot, samo życie. Na odchodne dziękuję towarzyszowi Chabudzińskiemu za taką szczerość. A nowym władzom partii nie życzę niczego dobrego, bo generalnie nie życzę niczego dobrego Sojuszowi Lewicy Demokratycznej. 

Najnowsza odnotowana aktywność to triumf Andrzeja Kani, który – wespół w zespół z koleżankami i kolegami z PO – odwołuje posła Czartoryskiego z funkcji szefa jednej z sejmowych komisji. Chodzi o sprawę Telewizji Trwam.

Dla niniejszej refleksji nie ma to jednak większego znaczenia. Nie wnikam, może i poseł Czartoryski komisję prowadzi skandalicznie. Może i trzeba go odwołać. Znaczący jest fakt, że to właśnie poseł Kania – jak twierdzi Czartoryski: triumfalnie – złożył w komisji wniosek o odwołanie Czartoryskiego.

To ponoć odwet za to, że Czartoryski nagłośnił (i dość ostro skomentował) fakt, że podczas głosowania nad budżetem Kania zagłosował przeciw – zgłoszonej przez Czartoryskiego – poprawce dotyczącej obwodnicy Ostrołęki.

Kania twierdzi zaś, że wniosek został złożony z powodu skandalicznego prowadzenia komisji przez Czartoryskiego.

Jakby nie było, efekt jest taki, że postronny obserwator w Ostrołęce odnosi wrażenie, że „nasi reprezentanci” w Sejmie zajmują się głównie walką ze sobą. I jest to niestety wrażenie w pełni uzasadnione. Inni posłowie – z różnych partii – potrafią jakoś stanowić, choćby na pokaz, choćby pozorne, lobby regionalne. Nasi – jak na Kurpiów przystało – skaczą sobie do oczu. Żenada…

Oczywiście nie uważam, żeby „Łupaszka” nie zasługiwał na uczczenie. Wręcz przeciwnie. Tyle, że po prostu na nazwę tego ronda jest lepszy pomysł. Pisałem o tym swego czasu „w papierze”. Przypomnę – Bohdan Wojciechowski – członek niezwykle zasłużonego dla miasta rodu, zwrócił się do miasta z pomysłem nazwania tegoż ronda, rondem Omulew. Miało to być nawiązanie do istniejącej opodal posiadłości noszącej taką nazwę (nie mylić oczywiście z rzeką).

(o Bohdanie Wojciechowskim można przeczytać TUTAJ).

Nazwa lokalna, historycznie uzasadniona, a i do tego, że jedno z ostrołęckich rond nie byłoby „imienia” nie można się przyczepić. Istnieją wszak, lub istniały, ronda z nazwą w mianowniku – stołeczne: rondo Żaba, czy rondo Babka (dziś rondo Zgrupowania AK Radosław).

Niestety, zdaniem decydujących o nazewnictwie ulic i rond w mieście, bardziej od lokalnej historii na rondo zasłużył „Łupaszka”. Człowiek, bez dwóch zdań, godzien tego, ale z Ostrołęką nijak niezwiązany. Bo nie można poważnie traktować zdania z uzasadnienia uchwały, mającego jakoś te związki wytłumaczyć: „Pod dowództwem mjra Szendzielarza walczyło wielu partyzantów związanych także z ziemią ostrołęcką ( Lucjan Chojnacki ps. „Sznaps”, który zastąpił po aresztowaniu sanitariuszkę „Inkę”)”.

Jeszcze bardziej dziwi pierwsze zdanie tegoż uzasadnienia. Cytuję: „Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej, Mazowiecki Szczep ZHR, Stowarzyszenie Krajowe Koła Weteranów ich Rodzin i Przyjaciół 5. Pułku Ułanów Zasławskich w Ostrołęce oraz inne środowiska Kombatanckie i Niepodległościowe zwróciły się z propozycją nazwania nowo wybudowanego ronda (…).”

No, ale skoro lokalne organizacje i stowarzyszenia nie są zainteresowane lokalną historią, to o czym tu gadać…

Po kim, jak po kim, ale po historyku po KUL-u i pasjonacie historii, tego się nie spodziewałem. Stan wojenny w Polsce został zniesiony 22 lipca 1983 roku. Poseł Czartoryski zdał maturę w maju 1985 roku!

Sam nie mam pamięci do dat historycznych, ale rozciąganie stanu wojennego na cały okres PRL-u zdaje się już jakąś chorobliwą manierą. Kiedyś już zresztą o tym na swoim blogu wspomniałem.

A potem się wszyscy dziwią, że młodzi ludzie nie wiedzą, co to w ogóle ten stan wojenny.